Η παραπάνω φράση ανήκει σε έναν από τους κύριους ομιλητές ενός webinar που παρακολούθησα πρόσφατα , όταν εκείνος ήθελε να κάνει μια υπόμνηση «εις εαυτόν» για το τι κέρδισε κατά τη διάρκεια της καραντίνας (τότε ήταν ακόμα quaranta –ίνα).
Λίγο νωρίτερα , είχε ξεκινήσει την ομιλία του λέγοντας πως όταν άκουσε πως θα ξεκινήσει η άρση των μέτρων , η πρώτη του αντίδραση ήταν φόβος- φόβος μην απωλέσει όσα βίωσε αυτές τις περίεργες ημέρες. Ακούγοντάς τον μειδίασα, γιατί κι εγώ – ίσως και εσείς- έχω κάνει αυτήν την σκέψη : πως δεν θέλω να χάσω αυτά που μου χάρισε ο εγκλεισμός στο σπίτι.
- Την διαφορετική αίσθηση του χρόνου , την ενσυνειδητότητα (για να χρησιμοποιήσω έναν δημοφιλή όρο) των στιγμών που μου έδειξε ότι είχε δίκιο ο Lennon, η ζωή είναι αυτό που σου συμβαίνει όταν είσαι απασχολημένος κάνοντας άλλα
- Την αξία της επικοινωνίας με τους άλλους, ιδίως με αυτούς που μένουν πιο μακρυά- ξαφνικά δεν είχα τίποτα κοινότοπο να πω κανένα παράπονο, τίποτα αρνητικό, απολάμβανα απλά το πρόσωπό τους, τη φωνή τους , την παρουσία τους
- Το πόσο ωραία δουλεύει το μυαλό όταν έχει καθαρίσει από τα σκουπιδάκια της ασημαντότητας τα οποία ξεχνάω εκεί τις άλλες ημέρες και έχει αποτοξινωθεί από αιτίες νευρώσεων που κρύβει η ρουτίνα
- Τις δυνατότητες του σώματος που θυμήθηκε να γυμνάζεται και (άκουσον – άκουσον) να το απολαμβάνει
- Τις δυνατότητες των χεριών και της επιμονής που έφτιαξαν ψωμί για πρώτη φορά και έπλυναν μόνα τους το αυτοκίνητο – επίσης για πρώτη φορά.
- Τη ζεστασιά του απογευματινού ήλιου στο μπαλκόνι μου. Την αίσθηση της ζεστασιάς αυτής στο πρόσωπό μου, ενώ το βλέμμα μου περιπλανιέται χωρίς βιάση στη γειτονιά μου
- Την επανα- διεκδίκηση του σπιτιού μου που το είχα ευτελίσει σε ξενοδοχείο ύπνου
- Την σημασία που έδωσα στην αναμετάδοση από τηλεοράσεως της εκκλησιαστικής λειτουργίας της Μ. Εβδομάδας. Την ανάγκη μου να μην χάσω λέξη από τους ψαλμούς
Όλα αυτά και τόσα άλλα θέλω να τα βάλω σε ένα νοητό γυλιό και να τα κουβαλώ μαζί μου. Να σιγουρευτώ ότι κανείς δεν θα μου τα πάρει. Σαν την τυχερή δεκάρα του Σκρουτζ Μακ Ντακ να τα αναζητώ και να τα βρίσκω πάντα εκεί.
Να συνειδητοποιήσω ακόμα ότι με όλα αυτά που περάσαμε και με όλα αυτά που κερδίσαμε ή και που χάσαμε, δεν είμαστε ακριβώς οι ίδιοι με αυτούς που ξεκίνησαν την καραντίνα 45 μέρες πριν. Και αυτό είναι καλό. Μας υπενθυμίζει ότι δεν είμαστε στάσιμα νερά. Αλλάζουμε τελικά.
Ακόμα και το εκεί έξω έχει αλλάξει , όπως επιμένουν να μας υπενθυμίζουν οι κρατούντες με το «επιστροφή στην προ – κορωνοϊό εποχή δεν υπάρχει» που επαναλαμβάνουν αυστηρά. Και αυτό ίσως μας κάνει να ανησυχούμε και να αγωνιούμε και να φοβόμαστε. Και αυτό είναι εντάξει. Είναι ανθρώπινο. Αυτό που είναι αντίθετο με το ανθρώπινο είναι η απελπισία και η αίσθηση αδυναμίας και παραίτησης. Είναι πλασματικές και ενάντιες στην ανθρώπινη φύση οι εκφράσεις αυτές.
Να το βάλω και αυτό στο γυλιό μου.
Απορίας Άξιον 