Η μέτρηση του χρόνου, όπως την ξέρουμε σήμερα, είναι δημιούργημα της Βιομηχανικής Επανάστασης. Μέχρι τότε, δεν υπήρχε η ανάγκη να καθορίζονται τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα της ώρας, όμως ξαφνικά, όλα αυτά έπρεπε να οριστούν γιατί οι ρυθμοί της ζωής επιταχύνονταν και έπρεπε – για παράδειγμα- να προγραμματιστούν οι βάρδιες εργασίας στα εργοστάσια.
Μου πήρε ώρα να το χωνέψω αυτό , όταν το διάβασα τυχαία σε ένα post την περασμένη εβδομάδα.
Δηλαδή , η σχέση μας με τον χρόνο, όπως την ξέρουμε σήμερα είναι ιστορία το πολύ 200-300 ετών; Τι συνέβαινε πριν από αυτό;
Δεν χωρούν ρομαντισμοί εδώ. Οι άνθρωποι πριν την Βιομηχανική Επανάσταση δεν ζούσαν στην Εδέμ. Η καθημερινότητα των πολλών ήταν σκληρή και είχαν πάντα τον φόβο κάποιου δυνάστη – φεουδάρχη-βασιλιά κτλ. Αποτινάσσοντας τους ζυγούς αυτών των δυναστών και μην αντέχοντας για πολύ την ελευθερία , φαίνεται, τους αντικαταστήσαμε με άλλους , δικής μας εφεύρεσης. Ένας από αυτούς είναι και το κυνήγι της ώρας.
«Το παλιό ρολόϊ», «Δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο», « Time is on my side», «Five more minutes», «Rock Around the Clock», το περιοδικό Time, ο πίνακας του Νταλί με τα ρευστά ρολόγια, ο Harold Lloyd να κρέμεται από τον λεπτοδείκτη στην ταινία Safety Last του 1923… Η μέτρηση του χρόνου είναι παντού. Είναι κατ- αναγκασμός που δημιουργήσαμε και δεχθήκαμε και σχεδόν δεν μπορούμε χωρίς.
Σχεδόν
Γιατί αυτές τις ημέρες που το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής κατέβασε τον γενικό και μείναμε σπίτι, χάσαμε το μέτρημα ως και των ημερών. Έτσι απλά και γλυκά, η εξάρτησή μας από τον δυνάστη χαλάρωσε χωρίς να αφήσει στέρηση. Στην νέα μας πραγματικότητα η ώρα ήταν «περίπου τόσο» και δεν είχε σημασία γιατί δεν τρέχαμε να προλάβουμε κάτι. Κάποιος είχε πατήσει το pause ή έστω είχε χαμηλώσει τις στροφές και η κίνηση του λεπτοδείκτη μας άφηνε παγερά αδιάφορους. Ξεχάσαμε και την ύπαρξή του.
Μήπως δεν είναι αληθινός αυτός ο χρόνος που εμμονικά μετράμε καθημερινά; Μήπως ο αληθινός χρόνος είναι αυτός που περνάμε όταν δεν ξέρουμε τι ώρα ακριβώς είναι και – ακόμα καλύτερα- όταν δεν είμαστε σίγουροι και ποια μέρα είναι;
Να πως το λέει ο Mitch Albom στο βιβλίο του The Time Keeper
Προσπάθησε να φανταστείς μια ζωή χωρίς μέτρημα του χρόνου.
Το πιο πιθανό είναι ότι δεν μπορείς. Ξέρεις ποιος μήνας είναι, ποια χρονιά, ποια ημέρα της εβδομάδας. Έχεις ένα ρολόι στον τοίχο σου και στο ταμπλό του αυτοκινήτου σου. Έχεις ένα πρόγραμμα, ένα ημερολόγιο, μια συγκεκριμένη ώρα για να βγεις για δείπνο ή για κινηματογράφο.
Ωστόσο , γύρω σου, η μέτρηση του χρόνου αγνοείται. Τα πουλιά δεν αργούν. Ένας σκύλος δεν κοιτάει το ρολόι του, τα ελάφια δεν αγχώνονται για γενέθλια που έρχονται και φεύγουν.
Μόνο ο άνθρωπος μετρά τον χρόνο. Μόνο ο άνθρωπος σημαίνει την ώρα. Και , εξαιτίας αυτού, μόνο ο άνθρωπος υποφέρει από έναν φόβο που τον παραλύει, έναν φόβο που κανένα άλλο ζωντανό δεν γνωρίζει. Τον φόβο του χρόνου που φεύγει.
Απορίας Άξιον 