Το 1981, οι Black Sabbath κυκλοφορούν τον δίσκο Mob Rules που περιέχει το ομώνυμο τραγούδι. Το εξώφυλλο φέρνει στο νου φουτουριστικές ιστορίες όπου σε ένα σκοτεινό μέλλον, ο πλανήτης έχει παραδοθεί στο χάος και συμμορίες παρανόμων, στερημένων νοητικά, λυμαίνονται ό,τι απέμεινε από τον πολιτισμό.
Στους στίχους του τραγουδιού περιγράφεται ακριβώς αυτό .
Κλείστε την πόλη και πείτε στον κόσμο ότι κάτι έρχεται να παρουσιαστεί, ο Θάνατος και το σκοτάδι σπεύδουν να αρπάξουν κομμάτια από τον τοίχο. Δεν έχεις τίποτα να πεις. Ξεφεύγουν. Όταν ακούς τους τρελούς , η συμμορία κυβερνά
Τόσο το εξώφυλλο, όσο και οι στίχοι δεν είχαν σκοπό να περάσουν απαρατήρητοι. Και σίγουρα οι φαν της εποχής , παίρνοντας στα χέρια τους το άλμπουμ, κούνησαν με θαυμασμό το κεφάλι και φιλοσόφησαν με τον ρομαντισμό ενός έφηβου τους στίχους. Κι ύστερα προχώρησαν με την ζωή τους. Χωρίς να σκεφτούν ότι το «πιασάρικο» εξώφυλλο και οι εμπνευσμένοι στίχοι θα γίνονταν πραγματικότητα.
Σχεδόν 30 χρόνια μετά, ο δυτικός κόσμος βιώνει καθημερινά επεισόδια παράνοιας, τυφλής βίας και χάους ενώ το κυρίαρχο δόγμα είναι πως «έτσι πρέπει να γίνει». Τα επιτεύγματα της διάνοιας του παρελθόντος απορρίπτονται εν ριπή οφθαλμού ως παρωχημένα , άσχετα , αν όχι επικίνδυνα. Στα φιλοσοφικά ρεύματα και στη θρησκεία αντιπαρατίθεται ο απόλυτος μηδενισμός και η όρεξη για καταστροφή υποδαυλίζεται. Έργα τέχνης και ολόκληροι πολιτισμοί που ύμνησαν την ομορφιά χλευάζονται και εγκωμιάζεται κάθε προσπάθεια να επιβληθεί η ασχήμια σε πόλεις, σχολεία, ανθρώπους. Το γυναικείο κάλλος βάλλεται με λύσσα . Οι έννοιες της ηθικής και των αξιών καταχωρούνται ως αδιάφορες ή ως αποτέλεσμα ταπεινών ελατηρίων. Η απόρριψη των πάντων και η πλήρης απουσία νέας πρότασης ως λύσης από το αδιέξοδο, επικροτούνται από κάθε πλατφόρμα λόγου. Όσοι αντιστέκονται στην επιβολή του χάους κατονομάζονται ως «οι εχθροί». Οι ηγέτες της κοινής γνώμης, εύκολα θα χαρακτηρίζονταν ψυχωτικοί σε οποιαδήποτε άλλη εποχή.
Για να επιβεβαιωθεί το όσο ακούς τους τρελούς , η συμμορία κυβερνά.
Με δυο λόγια ψυχολογία του όχλου (mob mentality)
Σκέπτομαι πώς θα αισθάνονται οι κάτοικοι της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας , όταν οι ορδές των διάφορων Γερμανικών φύλων σάρωναν την επικράτεια μετατρέποντας σε σκόνη και θρύψαλα κτίρια και αγάλματα που καταμαρτυρούσαν το επίπεδο του πολιτισμού που είχε φτάσει η Ρώμη. Αβοήθητοι, σαστισμένοι, έχοντας απωλέσει το μαχητικό πνεύμα του παρελθόντος και αφημένοι σε χρόνια παρακμή προσπαθούσαν με παρακάλια και ανταλλαγές να σώσουν ό,τι σώζεται.
Με βοηθά να θυμάμαι πως παρόμοιες εποχές έχουν έλθει και παρέλθει. Οι εποχές όπου το χάος έμοιαζε έτοιμο να επικρατήσει και το φως να σβήσει. Είναι το είδος του διδάγματος που οι μύθοι μεταφέρουν ανά τους αιώνες.
Στην ελληνική θεογονία, αυτό συμβολίζεται με την Τιτανομαχία.
Σε πρώτο επίπεδο , η Τιτανομαχία αφορά τον πόλεμο μεταξύ των νέων θεών (του Δία και των αδελφών / παιδιών κτλ) με τους παλαιούς θεούς, με τον παλαιό κόσμο δηλαδή , ο οποίος προήλθε από το Χάος, αφού αυτό εμφανίστηκε πρώτο. Εναντίον του Διός μάχονται τα τέκνα της Γης , οι Τιτάνες. Η μάχη τελειώνει με νίκη των 12 θεών και επιβολή της (νέας) τάξης πραγμάτων .
Ήταν τόσο σημαντική στο μυαλό των Αθηναίων η μάχη αυτή , που με επεισόδια της , κόσμησαν το απόλυτο σύμβολο του χρυσού αιώνα του πολιτισμού τους, τον Παρθενώνα. Για να θυμούνται, προφανώς ότι μέσα στον κάθε άνθρωπο διεξάγεται πάντα μια τιτανομαχία ενάντια στο χάος ώστε να επικρατήσει η τάξη. Υπάρχει πάντα ο κίνδυνος για μια νέα τιτανομαχία στον κόσμο, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να επιστρέψει το χάος[1]
Πίσω , στο 1981, τότε που όλα στο μέλλον φαίνονταν γενναία και τολμηρά (Brave New World), όσοι αγόρασαν το άλμπουμ των Black Sabbath, και αφού καταλάγιασε μέσα τους η εντύπωση του εξώφυλλου και του τίτλου, ανακάλυψαν ένα διαμαντάκι.
Το τραγούδι Sign of the Southern Cross, που σήμερα θεωρείται κλασσικό των Sabbath και του τότε τραγουδιστή τους, Dio, άφηνε χαραμάδα ελπίδας για την επερχόμενη μάχη με έναν κόσμο όπου οι συμμορίες θα κυβερνούν.
Μας καλούσε να αναζητήσουμε σαν τους παλιούς ναυτικούς τον Σταυρό του Νότου στον σκοτεινό ουρανό , για να μην χαθούμε. Το τι συμβολίζει το φωτεινό αυτό σημάδι στον ουρανό μένει να το ανακαλύψει ο καθένας. Το βέβαιο είναι ότι υπάρχει . Και όσοι σηκώσουν τα μάτια να το δουν , έχουν την ευθύνη να αποφασίσουν αν θα το ακολουθήσουν ή όχι.
[1] Ο. Τουτουντζή , Η Ποίηση Των Ανθρώπων
Απορίας Άξιον 