Είμαστε αδιάφοροι για τις έρευνες αγοράς, αόρατοι για τις διαφημιστικές καμπάνιες των εταιριών, ανύπαρκτοι για τις υποσχέσεις των πολιτικών. Είμαστε εμείς που στριμωχτήκαμε μετά την Γενιά του Πολυτεχνείου και πριν τους Millenials για να παραγκωνιστούμε τελικά στα μάτια της Ιστορίας από αυτούς τους δυο. Είμαστε οι τελευταίοι που έπαιξαν μπάλα στο σοκάκι, οι τελευταίοι που έβαλαν κασέτα σε κασετόφωνο , οι τελευταίοι που έψαχναν απαντήσεις στην εγκυκλοπαίδεια «δομή» και οι τελευταίοι που έζησαν την αναλογική εποχή. Είμαστε η Generation X ή, επί το ελληνικότερον , «τα παιδιά του ‘80» και αυτό που ακολουθεί είναι μια ελεγεία, ένα «Τιμής Ένεκεν» , ένα “In Memoriam”
Οι γονείς μας είναι η γενιά της αμφισβήτησης, η γενιά της επανάστασης, η γενιά του «Θέλουμε τον κόσμο και τον θέλουμε τώρα». Ο,τι μουσική και να ακούγαμε στην εφηβεία μας, δεν θα έφτανε ποτέ τους Beatles και τους Stones της εφηβείας τους, η μόδα μας αλληθώριζε στην μόδα των 60’s, οι καταλήψεις μας στο Γυμνάσιο ήταν κακέκτυπα των κινημάτων στο Berkley, στην Sorbonne , στο Πολυτεχνείο.
Τα καλοκαίρια περνούσαν ακούγοντας τις ιστορίες του παππού και της γιαγιάς – της Ένδοξης Γενιάς δηλαδή- από τον Ελληνοιταλικό και την Κατοχή. Στα παιδικά αυτιά, ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ακουγόταν σαν ένα εξωπραγματικό παραμύθι με κακούς, καλούς και αίσιο τέλος. Τις ιστορίες από τον εμφύλιο, τις αποσιωπούσαν.
Γονείς και παππούδες ανησυχούσαν γιατί δεν παιδεύαμε το μυαλό μας και γιατί ξοδεύαμε τα νειάτα μας σε ουφάδικα. Με τι πρότυπα μεγαλώνει επιτέλους αυτή η γενιά; Η αγωνία τους ήταν τόση που το έβαλαν και θέμα της Έκθεσης στης Πανελλήνιες το 1993. «Τα πρότυπα των νέων»
Η γενιά μας ήρθε στον κόσμο, ή έκανε τα πρώτα της βήματα, όταν ανέτειλε ο πράσινος ήλιος του ΠΑΣΟΚ. Δεν ωφελεί να το αρνηθούμε, το ΠΑΣΟΚ επηρέασε τα πάντα στη ζωή μας. Πήγαμε σε σχολείο ΠΑΣΟΚ και μάθαμε γράμματα ΠΑΣΟΚ – όπως λέει και η Σώτη Τριανταφύλλου – αλλά όχι μόνο. Στην αισθητική μας επέδρασαν εκφράσεις ασυγκράτητης σπατάλης και επίδειξης – η εικόνα υπουργού να χορεύει σε νυχτερινή πίστα ενώ τον ραίνουν γαρύφαλλα είναι αρχετυπική πια. Η θέση στο δημόσιο ήταν η κορύφωση των επαγγελματικών ονείρων μας.
Ήμασταν εκεί όταν ξεκίνησαν οι πρώτοι ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί και έπειτα τα πρώτα μη κρατικά κανάλια στην τηλεόραση. Ακόμα και σήμερα, πολλές φορές, μιλάμε, κάνουμε γκριμάτσες και λέμε ατάκες των πρωταγωνιστών από τις πρώτες σειρές της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Η μεγαλύτερη στιγμή εθνικής περηφάνιας που νοιώσαμε ήταν όταν πήραμε το Eurobasket το ’87. Πριν από αυτό βγαίναμε στους δρόμους με τους γονείς μας όταν κέρδιζε τις εκλογές το ένα ή το άλλο κόμμα ( ο διπολισμός ήταν κάτι που κληρονομήσαμε, δεν το εφεύραμε εμείς) με πλαστικές σημαιούλες στα χέρια. Το ’87 όμως, βγήκαμε όλοι στους δρόμους και οι μεν και οι δε (ως και εκείνοι που στον τελικό με την ΕΣΣΔ αντιμετώπισαν μια σύντομη κρίση συνείδησης ως προς το με ποιον έπρεπε να είναι) με κανονικές σημαίες και γνήσια χαρά.
Το άγχος μας ήταν πώς θα γίνουμε περισσότερο Ευρωπαίοι, πώς θα εκσυγχρονιστούμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα, πώς θα πετάξουμε από πάνω μας κάθε τι που έφερνε στο νου παράδοση, χωριό, επαρχία. Αρχίσαμε να κολλάμε λέξεις της αγγλικής στο λεξιλόγιό μας. Διαβάζαμε αχόρταγα το ΚΛΙΚ και ναρκωνόμασταν με τους νέους, επιτυχημένους και σπάταλους γιάπις που έδειχνε στις σελίδες του. Μόλις το Mtv εξέπεμψε στην Ελλάδα , συντονιζόμασταν με συνέπεια στη συχνότητά του και έτσι κολλήσαμε άλλο ένα όνομα : η γενιά του Mtv . Η συγκέντρωσή μας σε κάτι- έλεγαν οι μεγαλύτεροι- διαρκούσε όσο ένα ζάπιγκ καναλιών.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού , οι συγγραφείς Bret Easton Ellis και Douglas Coupland περιέγραψαν αυτούς που γεννήθηκαν μεταξύ 1965 και 1980 ως εκείνους που είναι αποξενωμένοι από όλα, παρ’ ολη την απέραντη πρόσβαση σε πλούτο που τους παρέχεται. Στο Less than Zero του πρώτου και Generation X του δεύτερου, οι πρωταγωνιστές κινούνται σχεδόν άσκοπα , ακροβατώντας στην αυτοκαταστροφή χωρίς αξίες , χωρίς ιδανικά.
Η γενιά αυτή, τα κατάφερε και επέζησε των αμφιβολιών για αυτήν . Γεννήθηκε σε αναλογικό κόσμο και αυτό-εκπαιδεύτηκε στον ψηφιακό για να ανταπεξέλθει στους καιρούς. Οι γνώσεις που απέκτησε δεν ήταν ένα κλικ μακρυά. Χρειάστηκε να ψάξει, να ρωτήσει, να διαβάσει. Για να φλερτάρει έπρεπε να ανταλλάξει ματιές, μετά ραβασάκια, μετά κρυφά ραντεβού. Δεν θα μπορούσε να φανταστεί ότι μια εφαρμογή θα αντικαθιστούσε όλα αυτά στο μέλλον. Για να παίξει έπρεπε να βγει από το σπίτι- όχι να κλειστεί στο δωμάτιό της. Και έπαιζε χωρίς να συνοδεύεται από γονέα, χωρίς αντηλιακό με δείκτη 50, σε παιδικές χαρές με τσουλήθρες από μέταλλο και με χαλίκια στο έδαφος. Έτσι έμαθε ότι το καλοκαίρι, το μέταλλο πυρακτώνεται στον ήλιο και ότι πρέπει πάντα να έχεις το νου σου πώς κάνεις το σάλτο από την κούνια ώστε να μην πέσεις με τα γόνατα.
Τούτα τα χαρακτηριστικά της γενιάς αυτής τονίζει η ταινία The Internship, στην οποία οι Vince Vaughn και Owen Wilson βρίσκουν μια ευκαιρία να προσληφθούν ως μαθητευόμενοι στην Google χωρίς να έχουν το κατάλληλο βιογραφικό ή να ανήκουν στη σωστή ηλικιακή ομάδα (τους Millenials). Η ικανότητά τους να συνεργάζονται , η εφευρετικότητά τους και η αναζήτηση λύσεων στον πραγματικό κόσμο και όχι στον ψηφιακό, τους κάνει στο τέλος να επικρατήσουν των νεαρότερων υποψηφίων.
Είμαστε ακόμα εδώ, δίπλα στην γενιά που τα ήθελε όλα και την γενιά που φοβάται την λακτόζη και τις διαφορετικές απόψεις. Πολλοί λένε ότι ήρθε η ώρα να κυβερνήσουμε αλλά, με εξαίρεση ίσως τον Μακρόν στην Γαλλία, οι υπόλοιποι εκπρόσωποι της γενιάς μας είδαν το άστρο τους στην πολιτική να δύει άδοξα, όταν ανέλαβαν τα ηνία της χώρας τους. Στο μεταξύ συνεχίζουμε να εργαζόμαστε για να προσαρμοστούμε σε έναν κόσμο που συνεχώς αλλάζει και σ’ αυτό είμαστε καλοί γιατί … είμαστε παιδιά της αλλαγής.
Κι ενώ εμείς συνεχίζουμε την αθόρυβη ύπαρξή μας, η γενιά Ζ ετοιμάζεται να βγει στο προσκήνιο και αυτοί, λέει, θα είναι πιο πραγματιστές αφού γεννήθηκαν μέσα στην παγκόσμια οικονομική κρίση και σε αντίθεση με την προηγούμενη από αυτούς γενιά, το μέλλον τους δεν προμηνύονταν γεμάτο ευκαιρίες.
Μα το ενδιαφέρον μου έλκει η επόμενη γενιά, η Generation Alpha, που γεννιέται σήμερα, που πάει πρώτη Δημοτικού σήμερα ή για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό. Τι γενναίο, νέο κόσμο θα δει αυτή η γενιά; Και τούτο το όνομά της – Alpha- μήπως σημαίνει πως ένας κύκλος έκλεισε και ανοίγει ένας άλλος;
Η φωτογραφία βρέθηκε στο enanews.gr
Απορίας Άξιον 