Την περασμένη εβδομάδα ο πλανήτης έκανε ένα ακόμα βήμα προς το βασίλειο του παραλόγου.
100 επεισόδια του Νο1 Podcast στις ΗΠΑ, The Joe Rogan Experience, λογοκρίθηκαν και αφαιρέθηκαν από την πλατφόρμα Spotify. Ο ίδιος ο Rogan βρέθηκε στο μάτι του κυκλώνα όταν ο πάλαι ποτέ σταρ της ροκ, Neil Young, απείλησε την Spotify με απόσυρση της μουσικής του αν δεν παύσει το Podcast. Ο Young κατηγόρησε τον Rogan για παραπληροφόρηση του κοινού, αφού ο τελευταίος είχε δώσει βήμα στην εκπομπή του σε εκπροσώπους της επιστημονικής κοινότητας που δεν συμφωνούσαν με την κυρίαρχη άποψη περί της πανδημίας.
Αξίζει να σημειώσουμε εδώ ότι στις ΗΠΑ πλέον , η παραπληροφόρηση, η αποπληροφόρηση και η διαρροή ευαίσθητων πληροφοριών (misinformation, disinformation , malinformation) έχουν προστεθεί στην λίστα με την εντός των τειχών τρομοκρατία. Η παραπληροφόρηση , εν προκειμένω δηλαδή, αποτελεί απειλή κατά της χώρας και του πολιτεύματος. Ποιος όμως αποφασίζει τι αποτελεί κάθε φορά λανθασμένη πληροφορία και ποιος πρέπει να διωχθεί επειδή την αναπαράγει; Πόσο αληθινά ανώριμος και ανίκανος για κριτική σκέψη θεωρείται έτσι ο πολίτης; Παρεμπιπτόντως, ο Λευκός Οίκος έσπευσε να συγχαρεί την Spotify και να ζητήσει ακόμα αυστηρότερα μέτρα κατά του Rogan, δια στόματος Jen Psaki.
Την ίδια στιγμή, στον Καναδά οι οδηγοί φορτηγών έκαναν πορεία διαμαρτυρίας στους δρόμους της Ottawa , ενάντια στην υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών. Ο άλλοτε δημοφιλής πρωθυπουργός Trudeau διέφυγε με την οικογένειά του προς άγνωστο προορισμό και παραδόξως, η είδηση αυτή εξαφανίστηκε από τα δίκτυα ενημέρωσης.
Μα και εδώ στα δικά μας, φαίνεται να έχουν αποσυρθεί από το δημόσιο λόγο όποιες φωνές δεν συμφωνούν με την επικρατούσα άποψη. Το φαινόμενο αυτό δεν παρατηρείται μόνο στο θέμα της πανδημίας και της αντιμετώπισής της, αλλά και σε όλα τα βασικά κοινωνικά και πολιτικά θέματα όπως στην κλιματική αλλαγή, φυλετική και κοινωνική δικαιοσύνη, οικονομία και πολιτική . Σε οποιοδήποτε φορέα ειδήσεων , οι αντίθετες απόψεις έχουν εξοβελιστεί και απουσιάζει η οποιαδήποτε παραφωνία και απόκλιση.
Και τι απέγινε εκείνο το διαφωνώ με όσα λες αλλά θα υπερασπίζομαι το δικαίωμά σου να τα λες; Τι απέγινε το ότι η ελευθερία της έκφρασης αποτελεί θεμέλιο της δημοκρατίας και προαπαιτούμενο της ελευθερίας του ανθρώπου; Υπάρχουν μήπως όρια στην ελευθερία της έκφρασης; Αν ναι, από ποιον ορίζονται; Μήπως σε γενικές γραμμές είμαστε υπέρ της παρρησίας αλλά σε επείγουσες καταστάσεις που απαιτούν ειδικό χειρισμό πρέπει να αναθεωρήσουμε τις απόψεις μας και να αφήσουμε τους ειδικούς να αποφασίσουν τι πρέπει να λέγεται και τι όχι; Για το καλό μας;
Η λογική αυτή ακούστηκε και ακούγεται συχνά τα τελευταία χρόνια – ιδιαίτερα τα τελευταία δύο χρόνια- και πέτυχε να μας πείσει να παραιτηθούμε εμείς οι ίδιου χωρίς αντίσταση, χωρίς παράπονα και διαμαρτυρίες του δικαιώματος της ελευθερίας της έκφρασης και της ελευθερίας της διακίνησης μιας άποψης που μπορεί να διαφέρει από αυτήν που επίσημα αναπαράγεται. Οι αντιδράσεις μας όταν μια διαφορετική άποψη παύεται ή διώκεται είναι από το να αδιαφορούμε έως να επικροτούμε . Αυτό προκαλεί έκπληξη αν σκεφτεί κανείς ότι περάσαμε το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα αγωνιζόμενοι για τις ατομικές ελευθερίες.
Αυτή η αναίμακτη παραίτηση μας από μια θεμελιώδης ελευθερία, μου θύμισε τα λόγια του Michel Houellebecq στο μυθιστόρημά του Σεροτονίνη, όταν για να περιγράψει το θάνατο της Ευρώπης , γράφει:
και νά πως πεθαίνει ένας πολιτισμός, χωρίς φασαρίες, χωρίς κίνδυνους ούτε δράματα και με πολύ λίγη αιματοχυσία, ένας πολιτισμός πεθαίνει απλώς από κόπωση, επειδή αηδίασε με τον εαυτό του
Σκέφτομαι πως αυτός ο συνειρμός που έκανα δεν είναι τυχαίος. Η ελευθερία του ατόμου βρίσκεται στην καρδιά του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, βρίσκεται στις ρίζες του τις αιώνιες. Όσο και να έχουμε αλλάξει , στο αίμα μας κυλά το αίμα ανθρώπων που θεωρούσαν την ελευθερία ανώτερη και προτιμότερη από τη ζωή. Παραιτούμενοι αυτής της αρχής, παραιτούμαστε του πολιτισμού μας. Το κόστος είναι πολύ μεγάλο και τα κέρδη πενιχρά. Δεν γίναμε ούτε σοφότεροι ούτε ασφαλέστεροι κάνοντας τις διαφορετικές απόψεις να σιωπήσουν. Το πλέον επίφοβο δε είναι , ότι οι ελευθερίες δεν θα επανέλθουν εύκολα όταν οι επείγουσες καταστάσεις λήξουν. Και οι πιθανότητες να λήξουν δεν διαφαίνονται καν στο άμεσο μέλλον.
Εικόνα :TheBeingProject.nz
Απορίας Άξιον 