Την περασμένη Κυριακή, εν μέσω καταιγισμού πληροφοριών για αυτό που παρουσιαζόταν ως η αυγή του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου, βρήκα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα meme που με ενθουσίασε. Ένα παιδάκι έξυνε απορημένο το κεφάλι του ενώ η λεζάντα έγραφε «Κουράστηκα να ζω σε μεγάλα ιστορικά γεγονότα» (I ‘m kinda tired of living through major historical events στο πρωτότυπο). Ενθουσιάστηκα από το πόσο επίκαιρο και ακριβές ήταν.
Μου θύμισε πως η παλιά κινέζικη κατάρα Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς, αποκάλυψε πλήρως το κρυφό νόημά της τα τελευταία χρόνια. Όταν η ιστορία δεν ξοδεύει πάνω από μια παράγραφο για μια ολόκληρη δεκαετία , μάλλον όλα κυλούν ήσυχα και απλά όπως οι ημέρες στο αποστακτήριο του Jack Daniels. Όταν όμως για μία και μόνη χρονιά δεν της φτάνει ένα κεφάλαιο – και έτσι όπως πάμε για μια τριετία θα χρειαστεί ξεχωριστό βιβλίο- τότε μάλλον η Ιστορία περνάει από συμπληγάδες. Καταλάβαμε ακόμα ότι σε όσους κληρώσει η τύχη να ζήσουν ιστορικές στιγμές, θα νοιώσουν πιότερο σαν τους Αργοναύτες παρά σαν αυτούς που πετάνε τάπες στα βαρέλια στην Νέα Ορλεάνη , όσο περιμένουν να ωριμάσει το bourbon.
Ετοιμάστηκα να πατήσω «κοινοποίηση» και να ανεβάσω το meme στον λογαριασμό μου αλλά κάτι με έκανε να διστάσω. Για ποιες ιστορικές στιγμές παραπονιόμουν από τη βολή του ζεστού μου δωματίου, με όλα τα στεγανά μου (οικογένεια, σπίτι , δουλειά) ακόμα στη θέση τους; Ναι , περνάμε ζόρια τα τελευταία χρόνια και ακόμα και αν δεν υπήρξε περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας με περισσότερη ευμάρεια διαθέσιμη σε περισσότερους ανθρώπους, καταφέραμε να αρρωστήσουμε και με αυτό : Η πιο πρόσφατη προσθήκη στα λεξικά ψυχολογίας είναι η αγχώδης διαταραχή του κουτιού δημητριακών που προκαλείται, λένε , από την συνεχή έκθεση στο στρες της επιλογής του κατάλληλου προϊόντος από το ράφι του super market, όταν οι επιλογές είναι δεκάδες και μοιάζουν τόσο μεταξύ τους.
Να ‘μαστε λοιπόν εμείς όλοι οι τυχεροί, που έχουμε όλα τα καλά που φέρνουν οι εύκολες μέρες, στο κατώφλι μιας εποχής για την οποία είχαμε μόνο ακούσει να μιλούνε οι παππούδες μας. Και ενώ εμείς έχουμε τόσα που εκείνοι δεν είχαν ονειρευτεί, μας λείπει κάτι που σε εκείνους περίσσευε.
Νόημα
Πίστη σε κάτι μεγαλύτερο. Κάτι που να αξίζει να ζήσεις και να πεθάνεις για αυτό. Στον Δυτικό κόσμο, γράφει ο J. Peterson, αποτραβηχτήκαμε από τις παραδόσεις μας, την θρησκεία και ακόμα και από τις εθνοκεντρικές κουλτούρες, εν μέρει για να μειώσουμε τον κίνδυνο πολεμικών συγκρούσεων, αλλά συνεχώς πέφτουμε θύματα της απελπισίας που φέρνει η έλλειψη νοήματος – και αυτό δεν είναι προτιμότερο.
Και τώρα, μπροστά σε μία ακόμα ανατροπή της κανονικότητάς μας, στέκουμε μπερδεμένοι και αναποφάσιστοι . Και λίγο προδομένοι. Εμάς δεν μας έλεγαν πως οι πόλεμοι του μέλλοντος θα είναι μόνο οικονομικοί; Τι είναι αυτό τώρα; Τι άλλο θα συμβεί;
Λοιπόν, η απάντηση στο ερώτημα αυτό θα μπορούσε να είναι : ενηλικίωση . Να τι φαίνεται να συμβαίνει από άκρη σε άκρη στον πλανήτη. Το τέλος των εύκολων ημερών και η αρχή μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που απαιτεί να αφήσουμε πίσω όσα ξέρουμε και γνωρίζουμε και να κινήσουμε για το άγνωστο. Και όταν , σαν τους Αργοναύτες , φθάσουμε στις Συμπληγάδες, να θυμηθούμε ότι η Αργώ μπορεί να έχασε ένα κομμάτι από την πρύμνη της περνώντας, αλλά πέρασε τελικά.
Τελικά δεν ανέβασα το meme με το χαριτωμένο παιδάκι που έξυνε το κεφάλι του. Αντί για αυτό, σκέφτομαι να ανεβάσω το γνωστό « Οι σκληρές εποχές φτιάχνουν δυνατούς ανθρώπους, Οι δυνατοί άνθρωποι φτιάχνουν καλές εποχές, οι καλές εποχές φτιάχνουν αδύναμους ανθρώπους, οι αδύναμοι άνθρωποι φτιάχνουν σκληρές εποχές»
Απορίας Άξιον 