Το αιωνίως ζητούμενο

Δεκάδες χαμόγελα στην τηλεόραση. Μάτια που λάμπουν, χέρια που απλώνονται να σφίξουν άλλα χέρια, να αγκαλιάσουν, να χαϊδέψουν κεφάλια παιδικά.

Η αγάπη περισσεύει αυτές τις ημέρες στις λαϊκές αγορές, στα μπαλκόνια, στις περιοδείες ανά την Ελλάδα.

Βέβαια, οι  άνθρωποι των μπαλκονιών , οι άνθρωποι των περιπάτων στις λαϊκές αγορές, οι άνθρωποι της περιοδείας ανα την Ελλάδα,  τον εαυτό τους  αγαπούν. Τον εαυτό τους αγκαλιάζουν, τον εαυτό τους κοιτάνε όλο λατρεία. Και ενώ στην πραγματικότητα δεν θέλουν ούτε να μας βλέπουν,  ξεχύνονται προς το μέρος μας σαν χείμαρρος μετά από καταιγίδα.

Έρχονται να μας κοιτάξουν στα μάτια –λένε- να μας πουν αλήθειες μόνο.

Κι εμείς, είτε γιατί έχουμε ξεχάσει τι είναι η πραγματική αγάπη , και ποια είναι η αλήθεια, τους αφήνουμε να μας πλησιάσουν και ίσως να μας ξαναπείσουν πως αυτήν την φορά θα είναι καλύτερα τα πράγματα, ή πως ήρθαν αυτοί να σταματήσουν την καταστροφή που έφεραν οι άλλοι και να φέρουν δικαιοσύνη.

Αγάπη- Αλήθεια- Δικαιοσύνη. Αυτά που αναζητούν διαχρονικά οι άνθρωποι, είναι διαχρονικές υποσχέσεις  κάθε υποψήφιου.

Εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια στον πλανήτη και ακόμα δεν βρήκαμε αγάπη να μας χορτάσει, αλήθεια να μας ανοίξει τα μάτια και δικαιοσύνη να αποκαταστήσει το νόημα του κόσμου;

Τότε, αφού ψάξαμε όλη τη γη και τους ωκεανούς του χρόνου, μήπως αυτές οι έννοιες δεν είναι του κόσμου τούτου και μάταια τις αναζητούμε εδώ;

Το πρόβλημα είναι ότι στην απολύτως μη πνευματική και ατομιστική εποχή που ζούμε, έχοντας ορθολογικοποιήσει τα πάντα οι απαντήσεις που δόθηκαν και ξεπερνούσαν τα όρια του υλικού κόσμου, είτε ξεχάστηκαν , είτε το νόημά τους θόλωσε.

Τι θα πει άλλωστε «…τον πλησίον ως σεαυτόν», τι θα πει «ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», τι θα πει « εγώ ειμί η αλήθεια»;

Ούτε αυτήν την αγάπη καταλαβαίνουμε , ούτε αυτήν την αλήθεια , ούτε αυτήν την δικαιοσύνη. Ούτε και τότε που ειπώθηκε την καταλαβαίναμε είναι η αλήθεια.  Η διαφορά είναι ότι τότε αφήναμε χώρο στη ζωή μας για το ανεξήγητο, για το πέραν του κόσμου τούτου.

Τώρα που αποκλείσαμε τις πνευματικές ορίζουσες και μείναμε μόνο με τον κόσμο τούτο έχουμε την επιστήμη να ορίζει τι είναι  αλήθεια και  τα δικαιώματα να αντικαθιστούν την δικαιοσύνη. Και την αγάπη; Τι βάζουμε στη θέση της αγάπης;

Η τρομερότερη απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν « το αντίθετο της αγάπης» , δηλαδή τον φόβο. Και αυτό θα εξηγούσε πολλά. Ακόμα και γιατί αφήνουμε αυτούς που καμώνονται πως μας αγαπάνε να μας πείσουν να τους εμπιστευτούμε τους φόβους μας.