Η απάντηση είναι : Όλοι!
Ήταν γνωστό σε όλον τον Ελληνικό χώρο, ότι όπου παρατάσσονταν αυτοί οι τύποι με τις κόκκινες χλαμύδες οι πιθανότητες να βγεις ζωντανός από την μάχη έτειναν στο μηδέν.
Η πολεμική αρετή των Λακεδαιμόνιων , η συνοχή τους, το γεγονός ότι η ζωή τους μετρούσε για αυτούς πολύ λιγότερο από την τιμή της πόλης τους και η ανδρεία τους, ήταν ικανές να κάνουν τα πόδια των εχθρών τους να τρέμουν πριν καν ξεκινήσει η μάχη.
Γι’ αυτό και οι Σπαρτιάτες ήταν γενναιόδωροι. Αν οι εχθροί τους, το έβαζαν στα πόδια ρίχνοντας κάτω τα όπλα τους, δεν θα τους κυνηγούσαν και θα τους άφηναν να ζήσουν. Αν επέλεγαν όμως να σταθούν απέναντί τους και να τους πολεμήσουν , θα τους εκμηδένιζαν.
Το γεγονός ότι πολλοί , όντως είχαν επιλέξει να το βάλουν στα πόδια, σε συνδυασμό με το ότι η Σπάρτη λόγω των αυστηρών νόμων του Λυκούργου που όριζαν την Λακεδαιμονίων Πολιτεία, ήταν περίκλειστη προς τους υπόλοιπους Έλληνες, είχαν τυλίξει τους Σπαρτιάτες με μια αχλή άγνοιας κάτι που ενέτεινε το καθεστώς φόβου που ενέπνεαν.
Πίσω στο μέλλον του 2023 μια παρόμοια, ηθελημένη όμως, άγνοια, εκφράστηκε με την μορφή της υστερίας την επομένη των επαναληπτικών βουλευτικών εκλογών της 25ης Ιουνίου. Όσο ελάχιστα ήταν τα ποσοστά των νεόκοπων παρατάξεων που εισήλθαν στη βουλή τόσο μέγιστη είναι η αναταραχή που δημιούργησαν. Στα social media, στην τηλεόραση αλλά και στον εναπομείναντα έντυπο τύπο, οι αντιδράσεις κυμαίνονταν από το μαύρο μοιρολόι ως τις πολεμικές ιαχές που καλούσαν για αφανισμό των νέων αυτών κομμάτων. Κατά την προσφιλή συνήθεια των τελευταίων χρόνων που λέει πως όταν διαφωνούμε με κάτι, αυτό το κάτι είναι «ρατσιστικό» και «φασιστικό» , τόσο η «Νίκη» όσο και οι «Σπαρτιάτες» τσουβαλιάστηκαν κάτω από την ταμπέλα του φασισμού και του ναζισμού. Αδιάφορο αν ο εθνικοσοσιασλισμός – όπως άλλωστε και ο κομμουνισμός , αλλά όχι με τον αδυσώπητο τρόπο αυτού του τελευταίου- κυνήγησε την εκκλησία και περιφρόνησε την θρησκεία. Αδιάφορο αν καμμία από τις δύο παρατάξεις δεν είχε δώσει σαφές πολιτικό μανιφέστο, σαφές πρόγραμμα δράσης , σαφείς οικονομικές θέσεις. Η άγνοια των περισσότερων που κλήθηκαν να σχολιάσουν το φαινόμενο ήταν έκδηλη και τραγική.
Μα δεν ήταν μόνο άγνοια. Ήταν και αδιαφορία. Αδιαφορία στο ποιοι πραγματικά είναι, ποιες ανάγκες έχουν και τι σκέψεις κάνουν αυτοί που έδωσαν την ψήφο τους σε αυτές τις νέες παρατάξεις . Εκείνο το κομμάτι του πληθυσμού που δεν ανήκει στην ελίτ και που βίωσε διαφορετικά τα χρόνια της οικονομικής κρίσης , της δραστικής υποβάθμισης των περιοχών του κέντρου, των λοκντάουν και μιας ανάπτυξης που , προς το παρόν, κάνει την εμφάνισή της μόνο σε αριθμούς, ήταν αόρατο για τους περισσότερους. Αυτό το κομμάτι του πληθυσμού, δεν πάσχει από «περιβαλλοντικό άγχος» ώστε να εξοργίζεται όταν βλέπει πλαστικό καλαμάκι και δεν το εντυπωσιάζουν οι αντωνυμίες στα προφίλ (he/him, she/her, they/them) και , από ότι φάνηκε, έχει οργή μέσα του- μια οργή που (σε αντίθεση με την οργή της ακροαριστεράς) δεν έχει ντυθεί τον μανδύα της δίκαιης αγανάκτησης από τα ΜΜΕ και την ιντελιγκέντσια.
Αυτοί οι άνθρωποι θα είναι λάθος αν συνεχίσουν να αντιμετωπίζονται με αδιαφορία και με άγνοια, έχοντας απλά στιγματιστεί ως «φασίστες». Η περιθωριοποίηση και η αδιαφορία για ένα μέρος του πληθυσμού ποτέ δεν έχει οδηγήσει σε καλά αποτελέσματα όπως έχει δείξει η ιστορία. Στις καλές περιπτώσεις θα πέφτουμε από τα σύννεφα όπως με την εκλογή Τραμπ και το Brexit, στις κακές θα έχουμε Αρμαγεδδώνα.
Για την ιστορία, οι αρχαίοι Αθηναίοι ήταν εκείνοι που δεν είχαν αρκεστεί στην άγνοια όσο αφορούσε τους αρχαίους Σπαρτιάτες. Αθηναίοι, που είχαν ισχυρούς δεσμούς με την Λακεδαίμονα, εκτελούσαν χρέη πρεσβευτή της Σπάρτης στην Αθήνα και γνώριζαν καλά την Λακεδαιμονίων Πολιτεία. Και ήταν οι Αθηναίοι που ανακάλυψαν- με σκληρό τρόπο είναι η αλήθεια- πως η φθορά της Σπάρτης ήρθε όταν αυτή , κερδίζοντας τον Πελοποννησιακό πόλεμο, μολύνθηκε από την εξουσία.
Στην εικόνα, περικεφαλαία Σπαρτιάτη οπλίτη, από ekivolos.gr
Απορίας Άξιον 