Το 52 π.Χ. ένας εξαιρετικά λαοφιλής Ρωμαίος πολιτικός δολοφονήθηκε  από μία ομάδα παραστρατιωτικών, δούλων ενός φίλου του Κικέρωνα, σε μια ενέδρα που στήθηκε σε ένα προάστιο της Ρώμης, τις Βοΐλλες.

Με την είδηση του θανάτου του , ξέσπασαν ταραχές στην πόλη, καθώς οι πολυάριθμοι οπαδοί του συγκεντρώθηκαν έξω  από το υπερπολυτελές σπίτι του στον Παλατίνο λόφο και αφού παρέλαβαν το πτώμα του , το περιέφεραν σε  όλη την πόλη, κινούμενοι απειλητικά σε όποιον οπαδό αντίπαλης παράταξης συναντούσαν στον δρόμο.

Στην λογοτεχνία τρόμου υπάρχει ένα αξίωμα. Το κακό έρχεται μόνο όταν το προσκαλέσεις. Ο κόμης Δράκουλας στέκεται έξω από τα παράθυρο  μέχρι να τον προσκαλέσει μέσα η Μίνα Χάρκερ.  Οι ανόητοι έφηβοι των νεανικών ταινιών τρόμου, καλούν οι ίδιοι μέσω σεάνς τα πνεύματα που τους καταδιώκουν για το υπόλοιπο της ταινίας. Στο  σκοτεινό μυθιστόρημα Άσε το Κακό να Μπει,  του John Lindqvist, ο νεαρός Όσκαρ, ανοίγει όντως την πόρτα του στην μικρή βαμπίρ Έλλη για να ανακαλύψει πως , αφήνοντας το κακό, μπορεί και να σώσεις τη ζωή σου, αφού η Έλλη τον απαλλάσσει (με τον τρόπο που φαντάζεστε) από τους συμμαθητές του που τον τρομοκρατούσαν και τον κακοποιούσαν.

Αυτό που είναι σκοτεινό για την λογοτεχνία και τον κινηματογράφο (η  έκφραση του κακού εντός και εκτός του ανθρώπου), για την Ιστορία είναι ο Μεσαίωνας- τα Σκοτεινά Χρόνια. Απαρχή των χρόνων αυτών , θεωρούμε την κατάλυση του Δυτικού Ρωμαϊκού Κράτους από βαρβαρικά (γερμανικά) φύλα το 476μ.Χ. Το χάσμα μεταξύ Δυτικής Ευρώπης και Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας γίνεται οριστικό και πλέον αγεφύρωτο. Η Δύση κατρακυλά σε μια –πράγματι- σκοτεινή περίοδο , γυρίζοντας πίσω το ρολόι του πολιτισμού ,σαν τους ασθενείς που , έχοντας υποστεί ισχυρό σοκ, γυρνάνε πίσω στην νηπιακή ηλικία νοητικά και παραμένουν οχυρωμένοι εκεί.

Ο Σ. , είναι ο μοναχογιός μιας πολύ αγαπημένης και παραδοσιακής οικογένειας. Μόλις ολοκλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, άρχισε να ψάχνει για δουλειά. Η αναζήτηση κράτησε αρκετό καιρό.  Στο τέλος,  κατάφερε  να  προσληφθεί ως τετράωρος υπάλληλος , με αποδοχές τον βασικό μισθό, σε εμπορική επιχείρηση.

Πέρασε ένας χρόνος όπου συνήθισε – χωρίς να αποδεχθεί ποτέ μέσα του- να δουλεύει πέραν του δηλωμένου ωραρίου του χωρίς να πληρώνεται και να έρχεται στα ρεπό του για συναντήσεις εκπαίδευσης και ενημέρωσης.

Αυτή τη φορά  όμως του ανακοίνωσαν ότι για δεύτερη συνεχόμενη Κυριακή θα έπρεπε να ακυρώσει τα πλάνα που είχε και να  προσέλθει στην εταιρία όπου θα βοηθούσε στην προετοιμασία για εσωτερικό έλεγχο. Το ρήμα «βοηθώ» δεν είχε επιλεγεί τυχαία από τον προϊστάμενό του. Σήμαινε ότι δεν θα δηλώνονταν ούτε  θα πληρώνονταν για την εργασία του, η δε απασχόλησή του θα ξεπερνούσε τις οκτώ ώρες.

«Γεννήθηκα σε λάθος εποχή» μονολογεί ένας  φίλος με νεορομαντική- ναρκισσιστική διάθεση. Δεν τον διακόπτω. Ξέρω ότι μετά θα ακολουθήσει επεξηγηματική πρόταση που θα προσδιορίζει ακριβώς το ποια θα ήταν η σωστή για αυτόν εποχή, η οποία- επίσης ξέρω ότι – θα  αφορά στο παρελθόν.

Αλήθεια δεν είναι περίεργο; Δεν θυμάμαι να άκουσα κάποιον – τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια- να βρίσκει τον εαυτό του πολύ προχωρημένο για την εποχή του. Αντίθετα συχνά ακούω ανθρώπους που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο αναπολούν παλαιότερες εποχές- κάποιοι εποχές που έχουν ζήσει οι ίδιοι και κάποιοι εποχές του μακρινού παρελθόντος όπου σημαντικά ιστορικά γεγονότα είχαν λάβει χώρα. Μήπως για αυτό φταίει και η εποχή μας; Μήπως η οικονομική ύφεση, οι γεωπολιτικές αναταραχές, οι μεταναστευτικές ροές, η αμφισβήτηση  φυλετικών, εθνικών και σεξουαλικών ταυτοτήτων έκαναν   το μέλλον να  φαντάζει δυσοίωνο, ενώ το παρελθόν μια γλυκειά πατρίδα που χάσαμε για πάντα;