Ο ανταποκριτής της μεγάλης απογευματινής εφημερίδας που θα κάλυπτε φέτος τους εορτασμούς του Δεκαπενταύγουστου στην Τήνο ήταν νέος. Νέος στην εφημερίδα και νέος στην ηλικία.

Γι’ αυτό και δεν του είχαν δώσει  το πολιτικό ρεπορτάζ ή έστω το αστυνομικό. Παρ’ όλο που οι συστάσεις του έρχονταν «από ψηλά» και η πρόσληψή του στην εφημερίδα εξέπληξε πολλούς από τις παλιές καραβάνες της δημοσιογραφίας, η κάλυψη της κοσμικής ζωής και άλλα ανώδυνα ρεπορτάζ θα ήταν το αντικείμενό του. Προς το παρόν.

Μπορούσε να περιμένει. Είπαμε, ήταν νέος. Και η ζωή ήταν γλυκιά και το ποτό έρεε άφθονο και τα κορίτσια ήταν εύκολα στα καμπαρέ εκείνο το ζεστό καλοκαίρι του 1940.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ο Θερμός Μήνας Αύγουστος»

Ο άνδρας όρμησε μέσα στο δάσος και το κτήνος τον ακολούθησε.

Το δάσος ήταν η μόνη πυκνή βλάστηση που είχε συναντήσει  εδώ και λίγη ώρα. Πεύκα  κυρίως και θάμνοι και άλλα μικρότερα βουνήσια φυτά και βότανα,  μα ήταν αρκετά για να κάνουν τον δρόμο του πιο υποφερτό  μέσα σε τόση ζέστη.

Σκέφτηκε πάλι πως ίσως δεν ήταν  κτήνος.  Είχε ακούσει τις οπλές που χτυπούσαν στον βράχο  πριν λίγη ώρα αλλά αντί για  τέσσερα πόδια του φάνηκε ότι είχε ακούσει μόνο δύο.  Ίσως το μυαλό του να  του έπαιζε παιχνίδια.  Ίσως η εξάντληση του οργανισμού του να είχε να κάνει με αυτό. Ήταν πάνω από 15 ώρες που έτρεχε και είχε πολύ δρόμο ακόμα μπροστά του μέχρι να φτάσει.

Γύρισε αστραπιαία το κεφάλι του να δει και δεν είδε κανέναν. Και τίποτα.

Συνέχισε. Τα πόδια του έτρεχαν στο νοτισμένο ακόμα από την πρωινή πάχνη χώμα. Ο ήλιος βρισκόταν στα αριστερά του και έπρεπε να έχει  ολοκληρώσει αυτό το δύσκολο κομμάτι της διαδρομής πριν ο ήλιος ανέβει στην κορυφή του ουρανού.  Εκεί, στην κοιλάδα πριν από την πόλη της Τεγέας θα έπινε νερό και  έπειτα θα συνέχιζε.

Τότε άκουσε το όνομά του. Σταμάτησε και γύρισε πίσω του  να κοιτάξει. Τίποτα, κανείς.  Μα σαν γύρισε πάλι  το κεφάλι του, τον είδε εμπρός του.

Συνέχεια ανάγνωσης «Deus ex Machina»

Ήμουν 6 χρονών και περίπου όσο αθώα όσο οι πρωτόπλαστοι πριν την γνωριμία με το φίδι.

Το σχολείο, μας είχε πάει εκδρομή σε κοντινό δασάκι. Στο χέρι μου φορούσα ένα δαχτυλιδάκι από ροζ ακρυλικό σε σχήμα λουλουδιού. Η Σοφία, η διπλανή μου στο θρανίο, ζήτησε να το δει. Το φόρεσε στο χέρι της και αφού το κοίταξε για λίγο μετά αναφώνησε με οδύνη :«Ωχ! Το δαχτυλίδι μου έπεσε στο χώμα. Και ξέρεις , αυτό το χώμα ρουφάει μέσα του ό,τι  πέσει».  Κοίταζα αποσβολωμένη μια εκείνη, μια το αδηφάγο  χώμα. Το δαχτυλίδι, πράγματι , δεν φαινόταν πουθενά. Γύρισα σπίτι αληθινά στεναχωρημένη και προβληματισμένη για την ύπαρξη χώματος με βούληση εχθρική.

Την επόμενη ημέρα, ωστόσο, με περίμενε μια δυσάρεστη έκπληξη.  Ένα δαχτυλίδι ,  ολόιδιο με αυτό που είχα χάσει , στόλιζε τα δάχτυλα της συμμαθήτριάς μου της Ελένης. Όταν την ρώτησα πού το βρήκε, μου απάντησε ότι της το χάρισε η Σοφία για να επισφραγίσουν την φιλία τους.

Το αποτέλεσμα που είχε η διαπίστωση αυτή στην ψυχολογία μου, φαίνεται από το γεγονός ότι τόσα χρόνια μετά,  θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια την ημέρα εκείνη. Το δάγκωμα της εξαπάτησης πονάει το ίδιο την πρώτη φορά που το νιώθεις είτε είσαι  η Εύα στον Παράδεισο , είτε μια απόγονός της , 6 χρονών στην Αθήνα. Και είναι ικανό, αυτό μόνο , να σε πετάξει έξω από την Εδέμ της αθωότητας , έξω, στην ζωή των θνητών.

Συνέχεια ανάγνωσης «Περί Ψεύδους»

Η κινηματογραφική ταινία  Έτερος Εγώ   και η τηλεοπτική  σειρά  που ακολούθησε, ήταν μια ανέλπιστη έκπληξη στο  νεκρό τοπίο του Ελληνικού Κινηματογράφου.  Η σκηνοθεσία και η παραγωγή είναι τόσο προσεγμένες που σε κάνουν να απορείς πώς ένας άνθρωπος βρήκε κίνητρο και κουράγιο να φτιάξει κάτι τόσο άρτιο και αξιοπρεπές στην Ελλάδα του σήμερα. Μα εκείνο που εκπλήσσει περισσότερο είναι το σενάριο. Αστυνομική πλοκή  που αντί να αντιγράψει τις ξένες αντίστοιχες,  βουτάει στην Ελληνική φιλοσοφία και μυθολογία και ψαρεύει θησαυρούς.

Συνέχεια ανάγνωσης «Ηλεκτρικός Θησέας»

Κάμποσα χρόνια πριν , τέτοιες περίπου μέρες,  διάβαζα πυρετωδώς για τις  Πανελλαδικές Εξετάσεις που ξεκινούσαν. Ήμουν βέβαιη πως ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής μου, η στιγμή που κρινόταν το μέλλον μου. Πολλές φορές είχα σκεφτεί, τι καλά που θα ήταν αν μπορούσε να έρθει ο εαυτός μου από το μέλλον να μου πει μονάχα αυτό: αν θα πετύχαινα στις εξετάσεις ή όχι.

Κάμποσα χρόνια μετά, θυμήθηκα αυτό το κορίτσι που πίστευε με δέος ότι οι εξετάσεις εισαγωγής στα Πανεπιστήμια ήταν η πιο σημαντική στιγμή της ζωής της. Θυμήθηκα την αθωότητά της, τις ελπίδες και τα όνειρά της και όλα αυτά που την περίμεναν στο μέλλον.

Ευχήθηκα με θέρμη, να μπορούσα να της πω, όσα έμαθα ως τώρα.

Συνέχεια ανάγνωσης «Γράμμα σε έναν νέο ποιητή»

Την βραδιά που βυθίστηκε ο Τιτανικός, λέγεται ότι άκουσαν τον John Jacob Astor , έναν από τους επιφανέστερους επιβάτες του μοιραίου υπερωκεάνιου, να λέει σαρκαστικά, ενώ απολάμβανε το αγαπημένο του ουίσκι στο μπαρ:

«Ζήτησα λίγο πάγο, αλλά αυτό καταντάει γελοίο»

Αν δεν ήταν τραγικό,  θα ήταν εξωφρενικά αστείο. Ή μήπως  είναι εξωφρενικά αστείο επειδή ακριβώς αναφέρεται σε τόσο τραγικά γεγονότα;

Συνέχεια ανάγνωσης «Να σου πω ένα αστείο;»

Το 1992, το Έψιλον της Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας , φιλοξενούσε την συνέντευξη ενός Ινδιάνου της φυλής των Lakota που είχε κάνει την πρωτοπόρα κίνηση να νυμφευτεί Ελληνίδα και να ζει στην Ελλάδα.

Στο μυαλό ενός έφηβου , όπως εγώ, τότε, οι Ινδιάνοι κατείχαν μία περίοπτη θέση.   Για να χρησιμοποιήσω την ορολογία τους , ήταν  ένα ιερό τοτέμ. Σίγουρα το Χορεύοντας με τους Λύκους  που είχε προβληθεί την  προηγούμενη χρονιά είχε παίξει τον ρόλο του, αλλά δεν ήταν μόνο αυτό.

Συνέχεια ανάγνωσης «Με Χορούς Κυκλωτικούς»