Τι κοινό  έχει ο έρωτας με την ηρεμία; Είναι  και τα δύο άπιαστα αλλά και πόθος διακαής των ανθρώπων. Είναι δε τόσο άπιαστα που όσο τα κυνηγάς τόσο  ξεφεύγουν. Κι όταν νομίσεις πως τα κατέκτησες και πως είναι κτήμα σου,  εκείνα καταφέρνουν , μόλις γυρίσεις το κεφάλι, να εξαφανίζονται  χλευάζοντας τους κόπους που έκανες για να τα αποκτήσεις.

Κι εσύ μένεις  το ίδιο μόνος και φοβισμένος όπως πριν τον έρωτα και το ίδιο αναστατωμένος, αγχωμένος και φορτισμένος  όπως πριν την ηρεμία.

Τι κάνεις  τις στιγμές που υποφέρεις γιατί σε πλήγωσε ένας έρωτας;  Ίσως ακούς ένα τραγούδι που να μιλάει για πόνο  ή ίσως  βάζεις να δεις μια ταινία  από την βιβλιοθήκη ταινιών για πληγωμένες καρδιές . Ίσως βέβαια και να ανοίγεις το ψυγείο και να εφορμάς σαν τα στίφη του Αττίλα αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Σαν μια αδιόρατη θλίψη σε τυλίγει, ψάχνεις να βρεις μια κωμωδία «να γελάσει λίγο το χειλάκι μας» , να ξεχαστούμε λίγο με τις γκάφες και τις φάρσες και τις αναποδιές που πλήττουν τους ήρωες.

Τι κάνεις όμως όταν αγωνιάς για κακά μαντάτα που μπορεί να  αλλά μπορεί και να μην έρθουν; Τι κάνεις όταν  τελικά σε φτάνουν και στρογγυλοκάθονται στο μυαλό σου και άλλη σκέψη δεν αφήνουν; Για εμένα η απάντηση είναι αυτόματη. Θα δω μια καλή ταινία τρόμου.

«Βρισκόμαστε σε  πόλεμο με έναν αόρατο εχθρό» ακούσαμε πολλές φορές από τα χείλη των περισσότερων ηγετών των χωρών που πήραν αυστηρά μέτρα εναντίον του COVID-19. Φαίνεται πως  η φράση ήταν επικοινωνιακά εξαιρετικά επιτυχημένη αφού , όχι μόνο δεν την αντέκρουσε κανείς, αλλά  υπήρξαν κάποιοι  που ένοιωσαν κινητοποιημένοι , αναθυμούμενοι παππούδες στον Ελληνοιταλικό και θεωρώντας  ότι ήρθε η ώρα η γενιά μας να ζήσει τον δικό της πόλεμο.

Αν μη τι άλλο , ένας  πόλεμος , ορίζει μια γενιά, κι όσο καταστρέφει , άλλο τόσο δημιουργεί. «Πόλεμος πατήρ πάντων»  παραδέχθηκε ο Ηράκλειτος.

Υπήρξε όμως κι ένας άλλος πόλεμος που άρχισε και τέλειωσε και δεν τον καταλάβαμε. Και τον χάσαμε. Και έχει έρθει η ώρα να περάσουμε στην δεύτερη φάση  του πολέμου : την Αντίσταση.

Η μέτρηση του χρόνου, όπως την ξέρουμε σήμερα, είναι δημιούργημα της Βιομηχανικής Επανάστασης. Μέχρι τότε, δεν υπήρχε η ανάγκη να καθορίζονται τα λεπτά και τα δευτερόλεπτα της ώρας, όμως ξαφνικά, όλα αυτά έπρεπε να οριστούν  γιατί οι ρυθμοί της ζωής επιταχύνονταν και έπρεπε – για παράδειγμα- να προγραμματιστούν οι βάρδιες εργασίας στα εργοστάσια.